miércoles, 9 de mayo de 2018

Marie Curie, célebre científica!

Conmemorando o Día de Europa lembrando a científicos célebres europeos!
Marie Curie, foi unha científica polaca nacionalizada francesa. Pionera no campo da radioctividade, foi a primeira persoa en recibir dous premios Nobel en distintas especialidades Física e Química​ e a primera mujer en ocupar o posto de profesora na Universidade de París. En 1995 foi sepultada con honores no Panteón de París por méritos propios.


Naceu en Varsovia, Estudiou clandestinamente na «universidade flotante» de Varsovia e comezó a sua formación científica en dicha ciudad. En 1891, aos 24 años, seguiu a sua irma maior Bronisława Dłuska a París, onde culminou sus estudios e levou a cabo os seus traballos científicos máis sobresalientes. Compartió o premio Nobel de Física de 1903 co sue marido Pierre Curie e o  físico Henri Becquerel. Anos despois, gañó en solitario o premio Nobel de Química de 1911. Aunque recibiu a cidadanía francesa e apoiou a sua nova patria, nunca perdiu a sua identidad polaca: enseñó as suas fillas a sua lingua materna e as levaba as suas visitas a Polonia. Nomeou o primeiro elemento químico que descubriu, o polonio, como o seu país de orixen.

Aristóteles, o xenio grego

Nesta entrada quero resaltar a figura deste científico grego, traballo realizado para a conmemoración do Día de Europa:

Aristóteles (en grego antigo: Ἀριστοτέλης) foi un polímata: filósofo, lóxico e científico da Antiga Grecia cuxas ideas exerceron unha enorme influencia sobre a historia intelectual de Occidente por máis de dous milenios. 

 Aristóteles escribiu preto de 200 tratados (dos cales só nos chegaron 31) sobre unha enorme variedade de temas, entre eles: lóxica, metafísica, filosofía da ciencia, ética, filosofía política, estética, retórica, física, astronomía e bioloxía. Aristóteles transformou moitas, se non todas, as áreas do coñecemento que abordou.

Aristotle Altemps Inv8575.jpg É recoñecido como o pai fundador da lóxica e da bioloxía, pois aínda que existen reflexións e escritos previos sobre ambas as materias, é no traballo de Aristóteles, onde se atopan as primeiras investigacións sistemáticas respecto diso. Entre moitas outras contribucións, Aristóteles formulou a teoría da xeración espontánea, o principio de non contradición, as nocións de categoría, substancia, acto, potencia e primeiro motor inmóbil.

 Algunhas das súas ideas, que foron novas para a filosofía do seu tempo, hoxe forman parte do sentido común de moitas persoas. Aristóteles foi discípulo de Platón e doutros pensadores (como Eudoxo) durante os vinte anos que estivo na Academia de Atenas.7​ Foi mestre de Alejandro Magno no Reino de Macedonia.​ Na última etapa da súa vida fundou o Liceo en Atenas, onde ensinou ata un ano antes da súa morte.

martes, 8 de mayo de 2018

Tamás Vicsek


Tamás Vicsek (Budapest, 10 de mayo de 1948) é un científico húngaro con intereses de investigación en estudios numéricos dos líquidos densos, a teoría da percolación, a simulación de Monte Carlo dos modelos de clúster, fenómenos de agregación, crecemento fractal, a formación de patrons (con experimentos de laboratorio e de simulación), fenómenos colectivos en sistemas biolóxicos, motores moleculares, locomoción celular in vitro. Ocupou o cargo de profesor de física na Universidade Eötvös Loránd, Budapest, Hungría, e foi visitar aos científicos en diversas institucións académicas.

O seu nome é homónimo do fractak de Vicseke e o modelo de Vicseke da conducta de enjambre.

Obtivo o M. Sc. na Universidade Lomonosov de Moscú en 1972 e o doctorado na Universidad de Lajos Kossuth en 1976.

- 1990: Premio da Academia húngara de Ciencias

- 1999: Premio Széchenyi

- 2003: Premio Leo Szilard

- 2006: Miembro da Sociedade Estadounidense de física.

Adrián Galád

ADRIÁN GALÁD
Nacido en 1970 é un astrónomo e descubridor de asteroides eslovaco.
Entre os anos 1995 e 2004, o Centro de Planetas Menores atribuíulle o descubrimento e co-descubrimento de 80 asteroides, a maioría deles en colaboración con astrónomos como Peter kolény, Leonard Kornos, Alexander Pravda...

Normalmente desempeña a súa labor nos observatorios de Modra e Ondrejov onde realizou como co-autor publicacións sobre as observacións fotométricas de asteroides e integracións orbitais. É tamén codescubridor de varios asteroides binarios, utilizando a técnica de fotometría.

O asteroide (32008) Adriángalád, é un asteroide foi nomeado no seu honor no ano 2016.

Información Adrián Galád




                                 foto do asteroide

Hans Christian Ørsted


Naceu o 14 de agosto de 1777 en Copenhage,Capital (Hovedstaden) e morreu o 9 de marzo de 1851.Foi un físico e químico danés, conocido por haber descubierto de forma experimental a relación física entre a electricidade e o magnetismo, e por aislar o aluminio.

Foi un gran estudoso do electromagnetismo.En 1813 predixera que a existencia dos fenómenos electromagnéticos, que non demostrara ata 1820, inspirando os desarrollos posteriores de André-Marie Ampére e Faraday.

Cando obvervou que unha agulla imantada colocada en dirección paralela a un conductor eléctrico desviábase cando se facía circular a unha corrente electrica polo conductor, demostrando así a existencia dun campo magnético en torno a todo conductor atravesado por unha corrente eléctrica ,e iniciándose de ese modo o estudo do electromagnetismo.


Este descubrimento foi crucial no desarrollo da elctricidad, xa que puxo en evidencia a relación existente entre a electricidade e o magnetismo.

Oersted é a unidade de medida da reluctancia magnética. Considérase que tamén foi o primeiro  en aislar o aluminio, por electrósis, en 1825 e en 1844 publicou o seu Manual de física mecánica.

Alfred Bernhard Nobel, un gran inventor e químico sueco!

AlfredNobel adjusted.jpg
Alfred Bernhard Nobe
Alfred Bernhard Nobel naceu en Estocolmo o 21 de outubro de 1833 e morreu en San Remo o 10 de decembro de 1896, foi un inventor e químico sueco, famoso principalmente polos premios que levan o seu nome.

Naceu nunha familia de enxeñeiros; ós 9 anos de idade o seu pai, Immanuel Nobel, trasladou a familia a Rusia. Nese país el e os seus irmáns recibieron unha esmerada educación en ciencias naturais e humanidades.

Pasou gran parte da súa mocidade en San Petersburgo, onde o seu pai instalou unha fábrica de armamento que crebou en 1859. Regresou a Suecia en 1863, completando alí as investigacións que iniciara no campo dos explosivos: en 1863 conseguiu controlar mediante un detonador as explosións da nitroglicerina.


En 1865 perfeccionou o sistema cun detonador de mercurio; e en 1867 conseguiu a dinamita, un explosivo plástico resultante de absorber a nitroglicerina nun material sólido poroso, co que se reducían os riscos de accidente (as explosións accidentais da nitroglicerina, nunha das cales morrera o seu propio irmán Emil, espertaran fortes críticas contra Nobel e as súas fábricas).

Aínda produciu outras invencións no terreo dos explosivos, como a gelignita (1875) ou a balistita (1887). Nobel patentou todos os seus inventos e fundou compañías para fabricalos e comercializalos desde 1865 (primeiro en Estocolmo e Hamburgo, logo tamén en Nova York e San Francisco). Os seus produtos foron de enorme importancia para a construción, a minería e a enxeñería, pero tamén para a industria militar (para a cal foran expresamente deseñados algúns deles, como a balistita ou pólvora sen fume); con eles puxo os cimentos dunha fortuna, que acrecentou co investimento en pozos de petróleo no Cáucaso.
Por todo iso, Nobel acumulou unha enorme riqueza, pero tamén un certo complexo de culpa polo mal e a destrución que os seus inventos puidesen causar á Humanidade nos campos de batalla. A combinación de ambas as razóns levoulle a legar a súa fortuna a unha fundación -a Fundación Nobel, creada en 1900- co encargo de outorgar unha serie de premios anuais ás persoas que máis fixesen en beneficio da Humanidade nos terreos da Física, a Química, o Medicamento, a Literatura e a Paz.
Dos seus máis de 350 patentes, o seu invento máis famoso é a dinamita, que resolvía o problema da inestabilidade da nitroglicerina, e que, a partir dese momento, evitou as mortes que se producían pola manipulación da nitroglicerina, ao facer esta máis estable por riba de granulado de ladrillo. Non hai que esquecer que posiblemente, o gran incentivo para este invento foi a morte do seu irmán no laboratorio onde artesanalmente fabricaban a nitroglicerina, cabe dicir que a dinamita puido terse creado por accidente ao mesturarse cunha arxila nun carro de transporte.



Johannes Browallius

Johannes Browallius, naceu o 30 de agosto de 1707, en Turku, Finlandia; morreu o 25 de xullo de 1755. 

Foi profesor de Física dende o ano 1737 ata o 46 e prefesor de Teoloxía dende o 46 ata o 49; tempo despois, foi o Vice-Canciller da Real Academia de Turku  dende 1749 ata a súa morte.
Na súa vida, foi elixido membro número 51 da Real Academia Sueca de Ciencias.
Escribiu 9 obras, entre as que se encontra: 
-De foederibus Christianorum cum infidelibus meletema philosophicum.
-Förnuftigt och nöjsamt samtal goda wänner emellan om allhanda saker
-Specimen botan. de convallariae specie, vulgo lilium convallium dicta: ex occasione loci Cantic.
Entre outras.